mei 2005
n.a.v. het afvalprojekt Hieronymusschool Wognum.
De Verhalenzee
Er was eens een zee, een heel grote zee.
Op de bodem van de zee was een grot.
In die grot lagen allemaal verhalen.
Verhalen om op te duiken.
Op een dag kwam er een duikman, die Nino heette.
Nino dook zo diep dat het helemaal donker werd.
Hij haalde snel een zaklamp tevoorschijn.
Hij zag de grot en zwom naar binnen.
Hij zwom en hij zwom.
Toen hoorde hij een zwaar en luid gerommel.
Het leek wel of de grot zou instorten.
Nino werd een beetje ongerust, waar was de uitgang nou?
Opeens kwam er een lichtje aan, het kwam dichter en dichterbij.
Het was een haai met een kaarsje.
'ik zal je naar de uitgang brengen' zei de haai, 'haa-haa-haa-tsji'.
Hij niesde allemaal mapjes uit.
'Eh, dat zijn verhalenmapjes' zei de haai verlegen.
'Daar hoef je niet verlegen voor te zijn hoor,
dat is juist heel knap', zei Nino.
Toen zei de haai: ',Als jij mij helpt en er voor zorgt dat de vissen
niet meer bang voor mij zijn, breng ik jou naar de uitgang.'
De volgende ochtend had Nino vier grote tassen bij zich,
er zaten boxen in en een microfoon.
Ze gingen samen alle boxen ophangen.
's Middags was alles opgehangen en aangesloten.
Toen begon Nino plechtig door de boxen te praten:
'geachte vissen, de haai voelt zich altijd erg alleen.
Zouden jullie hem soms wat aandacht willen geven,
hij heeft hele mooie verhalenmapjes ?'
Zo sprak Nino de hele tijd door,
alle vissen luisterden en ze geloofden Nino.
Een paar dagen later zat de hele zee naar de haai zijn verhalen te luisteren.
Nino kwam ook elke dag een bezoekje brengen.
Dus ze leefden nog lang en gelukkig.
Geschreven dor Suus Rood
Groep 6